یک الف بعد هم سه تا نقطه؛

مولا جان! مدت هاست می نویسم از تنهایی هایم، از بغض هایی که غروب های جمعه ،گلوی

 احساسم را می فشارد .

مولاجان!دستانم توان رقم زدن تصویر دوری تو را ندارد. همه می گویند تو می آیی و من سالهاست در

 انتظار چشیدن این واقعیت سبز روی پاهای ایمان قلب زمین قرن هاست یخ زده، نمی دانم این بهاری

های کذایی از کدام درون می جوشد؟ وقتی هنوز نیستی در شگفتم چرا درختان قبای شادی بر تن

 می کنند و آسمان اشک امید بر چهره زمین می پاشد. وقتی تو نیستی در شگفتم چگونه زمین توان

گام برداشتن میان انبوه معلقات را دارد.

تو نیستی و زندگی هنوز جاری است. خورشید به عادت سال های تکرار صبح ها به استقبال دیدگان

تازه متولد شده ، می آید و شب ها با کوله باری از غم به دیار رفتگان سفر می کند...